به اخوی می‌گویم حالا که مدرسه‌ها باز می‌شود نمی‌خواهی کرکره را بالا بکشی؟ می‌گوید چرا خیلی وقت است به فکرش هستم اما نگران پشت‌‌بندم که دوباره به فترت دچار نشویم. می‌گویم

شروع کن بعد در این باغ-ویلا که قرار است بدهند فرصت قلم زدن زیاد است. نگاه آنچنانی‌ای به من می‌اندازد ومی‌گوید همشیره جدی حرف می‌زنیم. پیشنهادمی کنم که تیمناً و تبرکاً یک ترانه‌ی عاشقانه برای بازگشایی بگذار که مقارن باشد با بازگشایی مدارس، تقدیم به بامداک وبارانک و نسل دانشجویان عاشق. من هم به کمک این کتابای دایرکت مِتُد برایش ترجمه می‌کنم. سبیل‌هایش را تاب می‌دهد و در چشمانش می‌خوانم که "ای آقا یک مشت آدم محترم می‌آیند اینجا." آغوش و سبیل به گمان او اجتماع نقیضین است وبه گمان من "مجموعه‌ی مراد" . به این می‌گویند شکاف نسلی البته ازنوع ورچپه.

سرانجام به احترام گیس سفیدم می‌گوید. باشه هرچی شما بگید. پس با هم گوش کنیم به ترانه‌ای از گروه موسیقی سوئدی ردنِکس که متن و ترجمه‌اش در زیر می‌آید به همراه لینک ویدئوی یوتیوب. 

 

Rednex

Hold me for a While

Songwriters: AGELII-LESKELA/RANIS

 

Hold, hold me for a while
I know this won't last forever
So hold, hold me tonight
Before the morning takes you away

Hold, hold me for a while
I know this won't last forever
So hold, hold me tonight
Before the morning takes you away

What's that sparkle in your eyes?
Is it tears that I see?
Oh tomorrow you are gone
So tomorrow I'm alone
Short moments of time
We have left to share our love

Hold, hold me for a while
I know this won't last forever
So hold, hold me tonight
Before the morning takes you away

We're in each others arms
Soon we're miles apart
Can you imagine how I'll miss,
Your touch and your kiss?
Short moments of time
We have left to share our love

Hold, hold me for a while
I know this won't last forever
So hold, hold me tonight
Before the morning takes you away

Hold, hold me now,
From dusk all night to dawn
Save, save me now,
A short moment of time

Hold, hold me for a while
I know this won't last forever
So hold, hold me tonight
Before the morning takes you away

Takes you away

 

 

 

اندکی مرا درآغوش بدار

می‌دانم که این تا ابد نمی‌پاید

پس درآغوشم بدار، بدار امشب

پیش از آنکه صبح ترا با خود ببرد

 

اندکی مرا درآغوش بدار

می‌دانم که این تا ابد نمی‌پاید

پس درآغوشم بدار، بدار امشب

پیش از آنکه صبح ترا با خود ببرد

 

آن چیست که در چشمان تو می‌درخشد؟

اشک است که می‌بینم؟

آه فردا تو رفته‌ای

برای تقسیم عشق خود

لحظات کوتاهی بیش نداریم

 

اندکی مرا درآغوش بدار

می‌دانم که این تا ابد نمی‌پاید

پس درآغوشم بدار، بدار امشب

پیش از آنکه صبح ترا با خود ببرد

 

اکنون در آغوش هم هستیم

وبه‌زودی فرسنگ‌ها از هم دور

آیا می‌توانی تصور کنی

چقدر دلم برای بوسه ها ولمس هات تنگ می‌شود؟

برای تقسیم عشق خود

لحظات کوتاهی بیش نداریم

 

اندکی مرا درآغوش بدار

می‌دانم که این تا ابد نمی‌پاید

پس درآغوشم بدار، بدار امشب

پیش از آنکه صبح ترا با خود ببرد

 

درآغوشم بدار، بدار اکنون

از تاریکی غروب تا سپیدی سحر

نجاتم بده، همین اکنون نجاتم بده

لحظاتی کوتاه

 

 

اندکی مرا درآغوش بدار

می‌دانم که این تا ابد نمی‌پاید

پس درآغوشم بدار، بدار امشب

پیش از آنکه صبح ترا با خود ببرد

ترا با خود ببرد

دوچرخه

اين پيامك بدچيزيه لاكردار.بفرستي براي عزيزي به صرافت مي‌افتي كه دارد چه مي‌كند آن عزيز.لبخندش را مي‌بيني انگار.نازنيني بفرستد براي‌ات حس مي‌كني تبسم خودت را از دور دارد مي‌بيند انگار.عين پيامكي كه چند روز پيش عيسي برايم فرستاد.به قول هم‌روستايي‌هاي‌اش عيسي‌خوني(عيسي خان).چه حرصي مي‌خورد كه توي مدرسه صداي‌اش مي‌زدم عيسي خوني.چندين بار كه براي ولگردي همراهم برده بود به روستاي‌شان لقب‌اش را ياد گرفته بودم.به خاطر همين بود كه براي من هم لقبي تراشيد.خودش ساخته بود.شال‌تله.تله‌ي شغال.افزاره‌اي كه جانوري موذي چون شغال را به دام مي‌اندازد.اسمي كه اول راهنمايي بوديم روي من گذاشت و هنوز هم از پس سي‌سال و اندي روي من مانده است.خودش كه هيچ تمام همدوره‌اي‌هاي راهنمايي و دبيرستان به اين اسم صدايم مي‌زنند.داري ساعت يك نصفه شب بازي رئال مادريد را تماشا مي‌كني صداي پرستوي پيامك از گوشي بلند مي‌شود.مي‌بيني يكي از كنار درياي عمان برايت پيام فرستاده بازي رئال را از دست ندهي شال‌تله.عيسي‌خوني در همان روستاي‌شان پزشك شده است.چند روز پيش برايم پيامك پزشكي فرستاد:
نتيجه‌ي فروش سئوالات امتحان رزيدنتي
بيمار:سنگ دارم
دكتر:باشه عقب عقب بيا خالي كن!
خنده‌ام كه تمام شد ياد روزهاي گرم تابستان افتادم كه با هم مي‌رفتيم كنار دريا تا تني به آب بزنيم.دوازده سيزده سال بيش‌تر نداشتيم.عيسي‌خوني از من كوتاه‌تر بود اما به كشتي محلي وارد بود.كار در باغ و بيجار هم تن و بدنش را مثل سنگ كرده بود.به قدري لاكردار فرز بود كه نمي‌شد بگيريش.تازه اگر هم مي‌گرفتي نمي‌توانستي تكانش‌بدهي.حتي اگر شال تله هم بوده باشي.اي عيسي خان اي عيسي خان اگر بداني با پيامك‌هاي‌ات چه فكرهايي را در اين كله‌ي بي‌صاحاب زنده مي‌كني.گاهي به سرم مي‌زند نصف شبي بلند شوم و بزنم به چاك جاده و چهار پنج ساعته خودم را برسانم به آن روستاي وسط جنگل و تا كشيك‌اش در بيمارستان تمام نشده يقه‌اش را بگيريم.به چشمان كاس آقايي‌ مات‌و مبهوتش نگاه كنم و بعد بگويم اي عيسي خوني اي عيسي خوني.او هم در بيايد كه اي شال تله اي شال تله.

مگر شب
در تاريخ سياه خود
چه افتخاري كسب كرده است
كه اين همه
ستاره بر سينه دارد

مگر شب
در تاريخ سياه خود
چه افتخاري كسب كرده است
كه اين همه
ستاره بر سينه دارد

از دو حال خارج نيست يا نيايش‌ها و ناله زاري‌هاي ملت در صحنه خيلي پرزور بوده يا اين كه راستي راستي كم‌تر مرتكب گناه شده‌اند( بايد پذيرفت كه در وانفساي وارونگي و آلودگي هوا به گناه دست زدن چندان حال نمي‌دهد) به هر حال باران در پايتخت ميهن آريايي اسلامي از دم‌دماي غروب امروز كه دوشنبه 22 آذر باشد آغاز شد.من هم كه عاشق قدم زدن زير باران هستم از اداره تا خانه را پياده گز كردم. كلاه كاموايي هنر دستان خاله‌ي عيال بر سر مبارك و بندهاي پوتين سفت كرده. پياده‌روي هم راستي راستي عالمي دارد.درون خودرو كه نباشي ضرب‌آهنگ باران روي سقف آن را نمي‌شنوي اما پياده كه بروي ميان مردمي و خيلي چيزها را مي‌بيني و مي‌شنوي.مثل من كه امروز به چشم خودم ديدم بالغ مردي توي خيابان وليعصر روبروي پارك ساعي معامله‌ي سبزه‌اش را گرفته بود دست‌اش و بي‌خيال عالم داشت چنار كت و كلفتي را سيرشاش مي‌كرد.از كنارش كه مي‌گذشتم لبخند فيلسوفانه‌اي تحويلم داد.دختري كه پشت سرم مي‌آمد به پسر بغل دستي‌اش داشت مي‌گفت عجب آدميه ها.چند متر پايين‌تر به شهركتاب رسيدم و سر خر را كج كردم و داخل رفتم.داخل تلفن همراهم يادداشت كتاب‌هاي نخريده را باز كردم و به كتاب‌فروش گفتم مجموعه شعر تازه‌ي اكبر اكسير را برايم بياورد: ملخ‌هاي حاصل‌خيز. از اين شاعر آستارايي خوش‌ام مي‌آيد.كتاب‌هاي‌اش اسم‌هاي عجيب و غريبي دارند.سه مجموعه‌ي قبلي‌اش را هم خريده‌ام(پسته‌ي لال سكوت دندان‌شكن است،بفرماييد بنشينيد صندلي عزيز ،زنبورهاي عسل ديابت گرفته‌اند).خانه كه رسيدم سر ضرب و در يك نشست كل كتاب را خواندم.بامدادك هم كه ديد مي‌خوانم و مي‌خندم كنجكاو شد و كتاب را برداشت تا بخواند.چندتايي را علامت زده بودم دوباره برايم خواند.قاه قاه مي‌خنديد.
- شير موز -
يكي از شب‌ها
پا روي دم گربه گذاشتم
جيغي كشيد كه زهره‌ترك شدم
راستي
چه دل و جراتي داشتند
آن‌ها كه روز روشن
پا روي دم شير گذاشتند و
برنداشتند!

-سيزده‌بدر-
نشسته بوديم
مادر، نصحيتم مي‌كرد:
-عجله نكن،
-چشم!!
همين حين،دو گنجشك لات بي‌چشم و رو آمدند
و درست جلوي چشم ما...
مادر سرخ سرخ شد
در دل گفتم:
خوش به حال گنجشك‌ها
كه مشكل سربازي ندارند!

جاي شما خالي جمعه‌ي گذشته مانند اكثر جمعه‌ها مهمان مادرزن جان بوديم كه به نظر برخي تنها نكته‌ي مثبت ازدواج است(البته براي مردان).ديزي پرملاطي درست كرده بود كه بنيان هر چه پرهيز و هراس از بالا بودن كلسترول را بر باد مي‌دهد.طوري كه آدم به خودش دل‌داري مي‌دهد حال مي‌خورم بعد مي‌روم با 40 بار كرال رفت و برگشت در يكي از استخرهاي اين شهر درندشت مي‌سوزانمش.تا خرخره ديزي خورده و لم داده به نازبالش داشتم چاي لب‌سوز را جرعه جرعه نوش جان مي‌كردم كه از پنجره ديدم مادرزن جان با چوب بلندي افتاده به جان برگ‌هاي تك درخت حياط نقلي خان‌اشان. تا لابد هر روز مجبور نباشد كف حياط نقلي را برگ‌روبي كند.درخت بيچاره از اين درخت‌هايي است كه در ولايت ما ملج صدايش مي‌زنند.نمي‌دانم تهراني‌ها چه صدايش مي‌زنند.بعيد مي‌دانم ديگر براي درخت‌هاي غير ميوه نامي به خاطرشان مانده باشد.ياد مادرم و خانه‌ي پدري افتادم.مادرم هر روز حياط را جارو مي‌كرد .حتي غرغر هم نمي‌كرد.آن هم چه برگ‌هايي .برگ درخت صنوبر اسراييلي(اين را ديگر نمي‌شود گفت فلسطين اشغالي يا رژيم اشغال‌گر قدس).هر يكي به اندازه‌ي يك كف دست پرولتاريايي.لابد آدم و حوا هم با همين برگ‌ها عورت‌شان را مي‌پوشاندند( ترا به خدا واژه را ببين.عورت).راستي دانش‌مندان بلاد كفر به تازگي كشف كرده‌اند كه حوا 200000 سال پيش مي‌زيست.برگرديم سر برگ صنوبر.لاكردار خيلي هم تلخ مزه بود.مزه‌اش را از كجا فهميدم؟.ما كه مانند اين بچه‌هاي شهر و از جمله اين مرتيكه بامدادك نيستيم كه فقط ته مداد جويده باشيم كلي چيزها جويده‌ايم از جمله برگ صنوبر.شايد به ياد همان تلخي برگ صنوبر باشد كه هنوز كه هنوز است چندان به دلم نمي‌آيد دلمه بخورم گرچه برگ انگور ربطي به برگ صنوبر ندارد.آن موقع و الان هم معتقد بودم كه برگ‌ها را نبايد جارو كرد با چوب از فراز درخت بر زمين ريختن كه جاي خود دارد.سر به سر مادرم مي‌گذاشتم كه آخر چرا برگ‌هاي به اين قشنگي را جارو مي‌كني مي‌فرستي درون سطل خاكروبه.مي‌گفت بوشو شاپراه(يعني برو شلخته).يادش به خير.هم ياد برگ‌ها.هم ياد آن‌هايي كه در غم‌شان روزها بي‌گاه مي‌شود.
پيامك روز
اطلاعيه‌ي شيطان:تا مي‌توانيد گناه كنيدبه علت لغو يارانه‌ها و مبلغ بالاي قبض، گاز جهنم قطع شده است.

در ميان نامه‌هاي صفحه‌ي اول كه چشمم به اسمش افتاد جا خوردم.فوري نامه را باز كردم.چند خط بيش‌تر نبود.خطاب به من نوشته بود جناب آقاي فلاني اگر مي‌شود با من تماس بگيريد.هم شماره‌ي همراه‌اش را نوشته بود هم شماره خانه‌اش را.همين و بس.خيلي برايم عجيب بود.بعد از 19 سال آزگار.فقط همين سه خط را نوشته بود.بعد از آن همه خيابان‌نوردي‌ها و پارك‌گردي‌ها.بعد از آن همه نامه كه درون كمدهاي همديگر مي‌انداختيم.البته هفت هشت ماه پيش خود من هم همين كار را كرده بودم.شايد هم بدتر.فقط دو كلمه برايش نوشته بودم.سلام.ممنون. از قصد اين كار را كرده بودم.مي‌خواستم ببينم وقتي نام و نام خانوادگي مرا مي‌بيند چه مي‌كند. پاسخي نداد.ويراستارشركتي بود كه براي‌شان متني را ترجمه كرده بودم.نشاني ايميل مرا هم داده بودند تا متن را پس از ويرايش برايم بفرستد.فقط چند تا نقطه و ويرگول به متن اضافه كرده بود.طبيعي بود كه از روي نشاني ايميل من نتواند مرا بشناسد.chichini64@yahoo.com.اگر گيلك بود مي‌فهميد كه چي‌چي‌ني يعني گنجشك. حالا بعد از هفت هشت ماه شماره داده بود كه تماس بگيرم.هر دو شماره را درون تلفن همراه ذخيره كردم.ساعت 9 صبح بود.تصميم گرفتم نزديك‌هاي ظهر تماس بگيرم.از سر كنجكاوي رفتم به سراغ سايت 118 ببينم مي‌توانم نامش را پيدا كنم. پيدا كردم.شماره‌ي تلفن خانه‌اش هماني بود كه براي من نوشته بود.نشاني خانه هم نزديك محل كارم بود.توانير.دو سه كيلومتر هم فاصله‌امان نبود.ساعت نزديك 11 به همراه‌اش زنگ زدم.به تلفن ثابت زنگ نزدم گفتم شايد خانه نباشد.با همراه زنگ زدم كه شماره‌ام روي گوشي‌اش بيفتد.جواب كه داد ياد 25 سال پيش افتادم.صداي‌اش عين همان موقع بود.خودم را كه معرفي كردم گفت چطوري هم‌دانشگاهي.ممنون كه گفتم مهلت نداد حرف بزنم.گفت الان بهشت زهرا هستم نمي‌توانم حرف بزنم.تازه متوجه صداهاي گريه و زاري در پس زمينه‌ي صداي خودش شدم.دست‌پاچه شدم.هيچ وقت بلد نبوده‌ام به ديگران تسليت بگويم.فوري خداحافظي كردم.گفت بعد با من تماس مي‌گيرد.
دو سه روزي گذشت و خبري نشد.با خودم گفتم مبادا دچار خيالات شده‌ام.براي اين كه خيال‌ام راحت شود دوباره به سراغ ايميل خود رفتم.نامه‌اش نبود.انگار پاك‌اش كرده بودم.براي اطمينان اسم‌اش را در بخش جستجو وارد كردم.جا خوردم.نامه‌ي ديگري از او ديدم كه مال دو ماه پيش بود.وقتي صندوق ايميل آدم انباشته از نامه‌هاي نخوانده باشد چنين دردسرهايي پيش مي‌آيد.اين نامه را هم با جناب آقا شروع كرده بود.از ترس آن كه اين را هم حذف نكنم در جاي ديگري ذخيره‌اش كردم.نوشته بود:
--------------------------------
جناب آقای گنجشگ،

با سلام،
از آقای رضايي شنیدم که شما هم در دانشگاه خواجه نصیر تحصیل کرده اید، اما متاسفانه من به خاطر ندارم.
آیا هنوز هم با دکتر برزگر یا شرکت دیگری در زمینه تعريف‌نگاري یا ترجمه کار می کنید؟ چه اندازه از کار سال گذشته راضی بودید؟

موفق و موید باشید،
هم‌دانشگاهي شما
--------------------------
فوري دست به صفحه كليد شدم و جواب‌اش را نوشتم:
سلام هم‌دانشگاهي
در جستجوي نامه‌اي در صندوق پست الكترونيكي‌ام نامه‌اي را كه يك ماه و اندي پيش فرستاده بوديد ديدم و شرمنده شدم.راستش را بخواهيد صندوق پست الكترونيكي‌ام انباشته از نامه است و گاهي برخي از نامه‌ها را در ميان انبوه نامه‌ها نمي‌بينم.باورتان نمي‌شود همين الان كه اين نامه را مي‌نويسم 41007 نامه‌ي نخوانده دارم.خدا پدر ياهو را بيامرزد كه فضاي نامحدود داده است و خيال آدم تخت است. به هر حال اميدوارم عذرم را بپذيريد و مرا آدمي بي‌خيال و متكبر تصور نكرده باشيد.چند روز پيش هم كه تلفني با هم حرف زديم در موقعيت خوبي نبوديد(گفتيد در بهشت زهرا هستيد.اميدوارم هر غم و غصه‌اي كه پيش آمده براي‌تان، به خير وخوشي از سربگذرانيد).اما جواب نامه‌ي يك ماه پيش شما.
همشاگردي جان، من برخلاف شما به خوبي به يادتان دارم از همان جلسه‌ي نخست زبان 1 در ترم اول.حتي روسري پشمي سرمه‌اي رنگي را به ياد دارم كه به سر داشتيد.ياد دوران جواني به خير.
ارادت‌مند
آقاي گنجشك
----------
يك هفته كه گذشت و جواب نامه را نداد حسابي نگران شدم.تصميم گرفتم سري به خيابان توانير بزنم.خيابان چندان بزرگي نيست.اندكي از غروب گذشته وارد توانير شدم.خيلي زود خانه‌اشان را پيدا كردم.به خاطر پارچه‌هاي سياه تسليت‌نويسي كه زده بودند روي در و ديوار خانه و حجله‌اي كه جلوي خانه بود.پرنده پر نمي‌زد.رفتم جلوي حجله.عكس دختر جواني را قاب كرده گذاشته بودند درون حجله.عين خودش بود.عين 25 سال پيش و جلسه‌ي اول كلاس زبان 1.سراسيمه دور شدم.

دور ميز گرد ميان سوراخ ناهار در اداره مي‌نشينيم كه دست‌پخت عيال‌هاي‌مان يا رستوران اداره را نوش‌جان كنيم از هر دري سخن به ميان مي‌آيد از مكتب ايراني بگير تا منفعت‌هاي زيتون.نمي‌دانم چه شد كه صحبت كتاب ركوردهاي گينس پيش آمد و اين كه هر كسي نام‌اش در آن كتاب ثبت شود نازشست ميليون دلاري مي‌گيرد.راست و دروغ‌اش به گردن راوي. ولي من فوري به ياد يكي از اهالي ميهن آريايي اسلامي افتادم كه در ميان استقبال كنندگان در سفر اخير آقا به قم شايستگي‌ نام‌اش براي ثبت شدن در اين كتاب را به اثبات رساند.به قول خود آقا داشتم از كنار تلويزيون رد مي‌شدم كه ديدم خبرنگار صدا و سيما رفته است به قول خودشان به ميان خيل انبوه ملت در صحنه در يكي از ميادين قم.جواني با سيمايي غلط انداز يعني غير حزب‌اللهي را انتخاب كرد و ميكروفون را مانند هويج جلوي دهان‌اش گرفت كه بگويد از احساسات ناب‌اش در آن لحظه‌ي پر بركت. جوان صاحب سيماي غلط‌انداز گفت امروز روز عروسي‌ام است.عروس همين الان در آرايشگاه منتظرم است و ماشين عروس را هم داده‌ام تا گل‌فروشي گل بزند اما همه را ول كرده‌ام آمده‌ام اين جا.به قول بامدادك فك‌ام افتاد.خبرنگار بي آن كه فك‌اش دچار هيچ گونه افتادگي شده باشد پرسيد شما امروز بايد خيلي گرفتار باشيد چرا پس آمديد اين جا.صاحب سيماي غلط‌انداز هم گفت چون اين كار از هر كاري مهم‌تر است.خدا وكيلي چنين آدمي شايسته‌ي عنوان پاچه‌خارترين آدم كائنات و درج نام‌اش در كتاب‌ ركوردهاي گينس نيست؟راستي من اگر به جاي خبرنگار صدا و سيما بودم به شاه‌داماد مي‌گفتم خب عروس خانم را هم مي‌آورديد.
-----
پيامك روز
مادره پسرشو نصيحت مي‌كرده:حرف بد نزن.اين قدر دست تو دماغت نكن.وقتي حرف مي‌زني اين قدر با تخمات بازي نكن.دروغ نگو......
يكي كه آن جا بوده ميگه: اينارو وقتي بچه بود بايد بهش ياد مي‌دادي نه الان كه رييس جمهور شده.

دور ميز گرد و وسط سوراخ ناهار در اداره مي‌نشينيم كه دست‌پخت عيال‌هاي‌مان يا رستوران اداره را نوش‌جان كنيم از هر دري سخن به ميان مي‌آيد از مكتب ايراني بگير تا منفعت‌هاي زيتون.نمي‌دانم چه شد كه صحبت كتاب ركوردهاي گينس پيش آمد و اين كه هر كسي نام‌اش در آن كتاب ثبت شود نازشست ميليون دلاري مي‌گيرد.راست و دروغ‌اش به گردن راوي. ولي من فوري به ياد كي از اهالي ميهن آريايي اسلامي افتادم كه در ميان استقبال كنندگان در سفر اخير آقا به قوم شايستگي‌ نام‌اش براي ثبت شدن در اين كتاب را به اثبات رساند.به قول خود آقا داشتم از كنار تلويزيون رد مي‌شدم كه ديدم خبرنگار صدا و سيما رفته است به قول خودشان به ميان خيل انبوه ملت در صحنه در يكي از ميادين قم.جواني با سيمايي غلط انداز يعني غير حزب‌اللهي را انتخاب كرد و ميكروفون را مانند هويج جلوي دهان‌اش گرفت كه بگويد از احساسات ناب‌اش در آن لحظه‌ي پر بركت. جوان صاحب سيماي غلط‌انداز گفت امروز روز عروسي‌ام است.عروس همين الان در آرايشگاه منتظرم است و ماشين عروس را هم داده‌ام تا گل‌فروشي گل بزند اما همه را ول كرده‌ام آمده‌ام اين جا.به قول بامدادك فك‌ام افتاد.خبرنگار بي آن كه فك‌اش دچار هيچ گونه افتادگي شده باشد پرسيد شما امروز بايد خيلي گرفتار باشيد چرا پس آمديد اين جا.صاحب سيماي غلط‌انداز هم گفت چون اين كار از هر كاري مهم‌تر است.خدا وكيلي چنين آدمي شايسته‌ي عنوان پاچه‌خارترين آدم كائنات و درج نام‌اش در كتاب‌ ركوردهاي گينس نيست؟راستي من اگر به جاي خبرنگار صدا و سيما بودم به شاه‌داماد مي‌گفتم خب عروس خانم را هم مي‌آورديد.
-----
پيامك روز
مادره پسرشو نصيحت مي‌كرده:حرف بد نزن.اين قدر دست تو دماغت نكن.وقتي حرف مي‌زني اين قدر با تخمات بازي نكن.دروغ نگو......
يكي كه آن جا بوده ميگه: اينارو وقتي بچه بود بايد بهش ياد مي‌دادي نه الان كه رييس جمهور شده.